حرف تازه‌ای که نیست
اسمون انقدر دلش بزرگه، که نمیگیره تا بباره .

این فرق من و اسمونه دیگه !

پ.ن: لحظه‌ها گاهی بارانی میشوند.

لحظه ها گاهی خدایی می‌شوند
باعث این اشنایی می‌شوند
لحظه‌ای که ارزوی لحظه‌هاست
لحظه‌ای که هر چه میبینم خداست
لحظه‌ای که من رها هستم ز <من>
من جدایم از تن و از خویشتن
...
ای خدای لحظه‌های دلپذیر
شادی این لحظه را از من نگیر

ز تو با تو راز گویم به زبانِ بی زبانی ...

 ... : عجیب، هوائیم .

و این کنکور است که جانها را به لب می‌اورد ...

و افکار کنکوری : تو با برق چشمانت تیک بزن:
    الف) بمیرم
    ب) بمانم
    ج) بخندم
    د) بمویم
گزینه‌ها با اقتباس از اشعار سید حسن حسینی ××

پ.ن: فکر کنم اون دنیا سید حسن حسینی بیاد یقم رو بگیره که چرا بعد ازاینکه من مردم انقدر شعرهام رو انگولک کردی!
پ.ن: دیدن ادم‌هایی که روزی ۱۲ ساعت درس میخونن من رو تا اوج بی خیالی پیش میبره! والا.

پ.ن: به قول سید :  و حالا در این قحطی اب و احساس / دلم را کجا ـ مثل دستم ـ بشویم؟

اَی بی احساس! باورت میشه دیگه مثل قدیما دوست ندارم تنها باشم! تازگی فهمیدم چقدر جمعیت کوچمون زیاده مخصوصآ دم عصر ~